DOETINCHEM WINT OOK TWEEDE WEDSTRIJD

Door Roel Evertse

En weer werd het 5-3 voor Doetinchem en weer verloor niemand, zodat alle spelers ook na de tweede KNSB-ronde nog ongeslagen zijn! Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen, dat de reserves van Messemaker 1847 uit Gouda tot de zwakkere teams in poule 3G gerekend moeten worden. Daarbij kwam nog dat de tegenstander door afzeggingen gedwongen was twee invallers op te stellen, die beiden inderdaad verloren, terwijl wij in de sterkste opstelling konden aantreden. We hadden dan ook op alle borden een hogere rating. De 5-3 tegen DD2 in de eerste ronde was dan ook een prestatie die veel hoger moet worden aangeslagen. Maar verder geen gezeur, want we staan gedeeld bovenaan en dat is bepaald niet slecht voor een team dat vorig jaar bijna degradeerde.
Met zes remises en twee besliste partijen lijkt het een tam middagje te zijn geweest, maar dat is slechts uiterlijke schijn. De meeste remises kwamen vaak na lang duwen en trekken tot stand. De score werd geopend door Marius van Hal, die met licht voordeel uit de opening was gekomen, maar een venijnige gelijkmaker over het hoofd zag, zodat er daarna echt niets meer te beleven viel. Marino Küper speelde een zware positionele partij en leek wel wat voordeel te hebben. De remise kwam vooral tot stand “uit wederzijds respect”. De verwikkelingen op het bord van Kees Nederkoorn waren chaotisch en dramatisch. Lang zag het ernaar uit dat onze man het loodje zou leggen, maar zijn tegenstander raakte door opkomende tijdnood ernstig over zijn theewater en begon er gezellig op los te knoeien. Toen de kruitdampen na de tijdcontrole waren opgetrokken stond Kees verschrikkelijk goed, maar de zenuwen hadden zich nu zodanig van hem meester gemaakt dat hij van schrik meteen remise aanbood, hetgeen in grote dank werd aanvaard. Peter Roessel speelde gewoon veel beter dan zijn tegenstander: solide openingsbehandeling, mooi stukkenspel, pionnetje geplukt, dreigende vrijpion en koningsaanval: punt. Henk Riepma had naar veler overtuiging meer uit zijn stelling kunnen halen. Je zou ook kunnen zeggen dat zijn tegenstander vakkundig verdedigde en verdiend het halfje binnenhengelde. Sander van Vucht zorgde voor een 4-2 voorsprong door zich eerst te ontworstelen uit zijn gebrek aan ruimte en vervolgens het eindspel vakkundig naar winst te voeren. Toen Theo Goossen en zijn tegenstander na veel wederzijds wikken en wegen en om beurten remise aanbiedend en afslaand uiteindelijk toch in een puntendeling berustten, toen ging mijn tegenstander er nog eens lekker voor zitten. Dat zijn teamgenoten inmiddels meer in waren voor een hap in de stad, daar had hij natuurlijk (en terecht) maling aan; tenslotte had hij vanuit de opening een klein voordeeltje overgehouden. Na 5½ uur spelen, waarvan 4½ uur keepen door ondergetekende, was het eindspelletje volledig afgekloven en konden de stukken eindelijk in de doos.