EERSTE VERLIES DOETINCHEM

Door Roel Evertse

We kunnen weer gewoon doen. De wedstrijd tegen medekoploper ASC uit Alphen a/d Rijn eindigde in een 5-3 nederlaag en daar viel niets op af te dingen. De tactiek werkte voor een gedeelte: de twee kopborden en de twee staartborden hadden een “remiseopdracht” meegekregen, terwijl van het middenrif verwacht werd dat daar de punten zouden worden gescoord. Helaas brachten kop en staart geen enkel halfje, terwijl de vier middenborden 3 punten scoorden.
M&M mochten als erkende taaie remisanten op de kopborden plaatsnemen tegen Dennis Helvensteijn (weer met schaken begonnen na een sabbatical) en Dinard van der Laan, beide met een rating van 2200+. Marius spartelde lang tegen, maar was uiteindelijk met zijn paarden machteloos tegen toren en een rits pionnen. Over Marino kunnen we kort zijn. We hebben hem wel eens beter zien spelen om het met een understatement te zeggen. Henny moet de Tarrasch maar eens gaan nakijken, want hij kwam met groot nadeel uit de opening. In het middenspel knokte hij zich nog aardig terug, totdat hij een familieschaakje over het hoofd zag. Sander kreeg een koekje van eigen deeg gepresenteerd: grondige openingsvoorbereiding. Zijn tegenstander had de nicknamecode van Sander op internet gekraakt en vervolgens toegang gekregen tot de finesses van een van de openingsspecialiteiten van Sander. De eerste 20 zetten had hij op vrijdagavond op het bord gehad en dat betekende de basis voor een knappe overwinning. Dat waren dus vier nullen voor ons. Een vijfde nul had op bord 6 moeten vallen. Soms speelt Roel wel aardig, maar deze keer speelde hij opening en middenspel echt dramatisch slecht met zwarte pionwinst en overwegende stelling als treurig resultaat. Met twee vingers in de neus, opgewekt fluitend bijna en zeer snel spelend koerste Martin van Gils op een gewonnen toreneindspel af. In de tijdnood van de arme Roel speelde hij alles onbekommerd snel mee en toen…bleek het pionneneindspel ineens remise. De remise van Theo was van een meer solide kaliber, hoewel het ook na de analyse onduidelijk bleef wie er nu goed stond. Waarschijnlijk had Theo de zaak juist getaxeerd, toen hij in de tijdnood van zijn tegenstander een tactisch remiseaanbod deed. Tussenstand: 1-5!

Foto: Jan van den Brink   De Gelderlander

Het spel van Kees Nederkoorn is dit seizoen van hoog niveau en met name als hij zwart heeft. Het recept is tot nu toe steeds hetzelfde: 1) keepen tegen een tegenstander die vol zelfvertrouwen achter het bord zit, 2) Kees vraagt mij of hij in voorkomende gevallen remise mag aanbieden, 3) de partij dreigt te kantelen en de tegenstander biedt maar eens remise aan, 4) Kees lijkt het niet eens te horen en 5) gaat er echt voor zitten en speelt het eindspel onberispelijk naar winst. Het recept-Riepma lijkt hier verdacht veel op en is van een zelfde kwaliteit, ook weer: vooral met de zwarte stukken. Waar de toeschouwers allerlei gehaaste ideeën over een mogelijke winstvoering opperen, breit en priegelt Henk aan zijn stelling dat het een lieve lust is. Ik verdenk hem ervan dat hij eigenlijk liever halve dan hele zetten doet: om wanhopig van te worden als tegenstander. Uit diep respect zal ik het witrepertoire van Kees en Henk op deze plaats met de mantel der liefde bedekken, maar mag ik de heren vragen of ze er iets aan willen doen?
Alles bij elkaar dus een “normale” 3-5 nederlaag. We kunnen ondanks bezoek van het journaille gewoon over straat en daar gaat het maar om.