KRAPPE OVERWINNING SVD

door Roel Evertse.

De kop is er af. SV Doetinchem is het seizoen begonnen met een krappe, maar verdiende overwinning op Zukertort Amstelveen 3, dat overigens verzwakt was doordat een tweetal spelers in een hoger team moest invallen. Eigenlijk was de overwinning al na een uur of drie spelen duidelijk in zicht, zelfs als men rekening houdt met de factor “derdeklasse-knoeien”, een niet te onderschatten fenomeen, waar je als teamleider snel grijze haren van krijgt, na goedbedoelde, maar totaal verkeerd uitgepakte adviezen inzake “remise afslaan” en dergelijke.
Theo begon het seizoen overdonderend: Marino, die gewoontegetrouw te laat kwam, was nu echt te laat om te zien hoe Theo de winnende voortzetting op het bord bracht. Zijn tegenstander kon zich spiegelen aan Coen van der Heijden, die het ooit presteerde om binnen één minuut een totaal verloren stelling te produceren. Dat was nog in de tijd van de analoge klokken, die standaard op één minuut voor het hele uur werden ingesteld. Het schijnt dat een omstander nog olijk “vlag!” riep. Die heeft moeten lopen voor zijn leven. Terug naar Theo. De eerste 10 minuten waren voor hem en daarna heeft hij zijn tegenstander nog veel hoop gegeven op overleving, maar uiteindelijk kwam het allemaal nog goed.
Zelf had ik inmiddels het eerste laffe halfje binnen. Mijn tegenstander vertelde me achteraf dat hij Nederlands kampioen pastores is. Ik zal u mijn associaties met het verbod op het gebruik van mobieltjes besparen.
Kees bleek zijn goede vorm van het vorige seizoen volledig behouden te hebben. Zijn tegenstander moet een nare middag gehad hebben. Al zijn witte stukken scholen angstig bij elkaar op de onderste rijen. Kees wist er wel raad mee: pionwinst, koningsaanval ondersteund door een centrale vrijpion: uit.
Ook Marius speelde een partij uit één stuk. Behendig combineerde hij een dreigende koningsaanval met druk op het gammele witte centrum. Het resterende paardeindspel met een aantal pionnetjes extra werd heel lang doorgespeeld. Marius had er geen bezwaar tegen.
Helaas heeft ook Henny een nare middag gehad. Eigenlijk werd hij vrij standaard Konings-Indisch opgeknoopt door zijn jonge tegenstander. Henny was verkouden!
Rond de tijdcontrole was het dus 3½-1½ voor ons met uitzicht op een ruime overwinning. Dat viel wat tegen. Niet bij Henk, die de middag keurig keepend door wist te komen (4-2), maar van Sander en Marino was meer gehoopt dan slechts één halfje. Sander vergaloppeerde zich in ongeveer gelijke stelling. Weliswaar kreeg hij nog een eindspel met paard plus 6 pionnen tegen toren met 3 pionnen, maar alleen puntentellers zagen, volkomen ten onrechte dus, nog overlevingskansen. Vier verbonden vrijpionnen ziet er grappig uit, maar het kost een eeuwigheid om zo’n optocht naar de overkant te krijgen. Daar zijn ze ook nooit aangekomen en dat ene vrijpionnetje van wit natuurlijk wel, al deed deze het wel erg omslachtig.
Van het soort schaak dat Marino speelt begrijp ik heel weinig. Met mijn beperkte geest kan ik slechts het volgende noteren. Hij geeft zo maar een paar houtjes weg om lijnen te openen, waarover zijn tegenstander dan aanvalskansen krijgt. Vervolgens jaagt hij door onbekende oorzaak zijn tegenstander zo veel schrik aan, dat deze vlucht in een eindspel met twee pionnen minder. Dat vindt Marino kennelijk oneerlijk, maar met één pionnetje meer ziet het er ook nog heel behoorlijk uit. Remise dus!?. Nu moet ik er wel bij vermelden, dat hem royement en foltering in het vooruitzicht waren gesteld, indien hij erin zou slagen om het eindspel nog te verliezen. Aardiger is dus hier te vermelden dat Marino het beslissende halfje scoorde.