Voor beide teams stond er eigenlijk niets meer op het spel. Staunton had nog slechts een theoretische kans op degradatie, wij een zo mogelijk nog kleinere kans op promotie. Of het spelen ‘om des keizers baard’ nu de reden was van het gemiddeld genomen bedroevende niveau van de wedstrijd? We hopen het, maar diep in ons hart weten we wel beter: we - en dan bedoel ik zowel onszelf als de gewaardeerde tegenstanders uit Groningen - kunnen er eigenlijk niet veel van. Natuurlijk, er werden ook goede zetten gedaan, een hele hoop zelfs, maar net als je het idee kreeg dat een speler bezig was aan een aardige serie zetten volgde er weer een domme mispeer.

Marino - is die man wel op een eerlijke manier aan al die punten gekomen? - ging ons als volleerd dwaallicht voor. Hij had zijn jeugdige tegenstander met een scherpe openingsopzet volledig onder de voet gelopen: pion voor, plus de compensatie om het in Küper-termen te zeggen. Helaas overzag hij een stap-1-combinatie: Lf7x+, Kf7x, Pg5+, gevolgd door Pe4x: pion terug, mooie stelling weg: remise.

De partij van Henk zag er redelijk uit en werd in ieder geval niet ontsierd door grove blunders. Wel bestond de indruk dat hij ergens in de koningsaanval iets had laten liggen. Zoals het nu ging verzandde de boel in een remise-eindspel met ongelijke lopers. (1-1)

Marius speelde zijn voor ons bekende, maar voor de rest van Nederland top secret huisvariantje en leek gelijk spel te krijgen. Een aantal keren bracht hij een verrassend schijnoffer van een stuk, maar deed dat precies één keer te veel. (1-2)

Henny toonde aan ook positioneel gezond te kunnen schaken. Prima partij, keurig een pion gewonnen in een overwegende stelling, maar toen het op oogsten aankwam ging het (half) mis. (1½-2½, na 4 uur spelen)

Zelf mocht ik de stand weer in evenwicht brengen na een zeer wisselvallige partij gespeeld te hebben. Opening dik in orde, daarna dom dom een kwal cadeau gedaan, gelukkig nog aardige compensatie, beetje hulp tegenstander, nieuwe poging tot verzieken, nog een beetje hulp tegenstander en opa was eindelijk thuis. (2½-2½)

Ook Kees, die zelden afzwaaiers produceert, was sterk aangewezen op de hulp van zijn tegenstander. Hij had zich door een verkeerde ruil behoorlijk in de nesten gewerkt, maar Piet Mulder, die eerder terecht remise had afgeslagen, gaf op de 40^e zet een vol stuk weg en toen wist Kees er wel raad mee. (3½-2½)

Inmiddels was wel duidelijk dat het echt bij 3½ punt zou blijven, omdat zowel Theo als Bert straal verloren stonden. Theo zag de weerlegging van een als fraai bedoelde zet op het moment van zetten en spoelde daarmee tenminste een half punt door en Bert heeft heel lang tegen beter weten doorgespeeld.

Daarmee kwam de eindstand op 3½-4½, niets op aan te merken of eigenlijk best heel veel, maar we hoeven in ieder geval niet langer te treuren over het Drachtse drama. Elk nadeel heb z’n voordeel. Amersfoort is de terechte kampioen en Hardenberg 2 en Drachten degraderen en ook dat is terecht.