Poule 3B was zeker niet de sterkste poule van de 3^e klasse, maar toch, een tweede plaats achter het zeer sterke Amersfoort is een prima prestatie van SVD 1. Bovendien behaalden we maar liefst 45 bordpunten, een gemiddelde van 5 per wedstrijd. Lof, eer, maar geen prijs, want alleen de nummer 1 promoveert.

De laatste wedstrijd, tegen het vriendenclubje Spassky’s uit Groningen, ging nergens meer om, want zowel de promovendus als de beide degradanten waren al bekend. De Groningers waren verzwakt aan de start gekomen – het ratingverschil was er dan ook naar –, maar Doetinchem heeft alle zeilen moeten bijzetten om de wedstrijd te winnen ondanks een snelle en ruime voorsprong.

Bert, te elfder ure ingevallen voor Henny, kwam de eer toe de score te openen. Hij had het aloude Blackmar-Diemergambiet van stal gehaald en kreeg er ondanks uitgedund materiaal actief spel mee. In reeds bedenkelijke stelling gaf zijn tegenstander een stuk weg en gaf terecht meteen op.

Sander rondde een uitstekend seizoen mooi af. Goed positiespel leverde eerst één en vervolgens nog een pion op en daarna dreigde er ook nog allerlei matten, genoeg voor tegenstander Koos Stolk om het op te geven.

Onze topscorer, Kees Nederkoorn, zijn naam zij geprezen, beleefde een zware middag. Weliswaar drukte hij zijn tegenstander met tafel en al ernstig in het defensief, maar op het bord waren de rollen volledig omgekeerd: pion achter en een wel zeer beroerde stelling. Net toen het erop leek dat Kees weer tot de soort van de gewone mensen kon worden gerekend, schoot zijn tegenstander hem te hulp; het deed ernstig zeer aan de ogen. (3-0)
Minutenlang zat de arme Dries Koster nog verdoofd naar het bord te staren. We houden pagina 147 van Teletekst in de gaten.

Uw verslaggever speelde een suffe partij. Verder geen commentaar. (3½-½)

Marius speelde een zeer boeiende partij tegen Edwin van Zon. Beide spelers speelden op winst en de remise door eeuwig schaak leek gerechtvaardigd. (4-1)

Marino besloot een mooi seizoen in mineur. Lang had hij het beste van het spel, zeker volgens de ‘pionnengroepjestheorie’. Eén ding, dameruil, had hij echter beter kunnen laten. Het moet gezegd dat tegenstander Maurits Logtmeijer het prima naar winst schoof. (4-2)

Het optimisme van Theo is werkelijk onverwoestbaar en het ellendige is dat hij nog vaak gelijk krijgt ook. Nu had hij een dame gewonnen. Dat zijn tegenstander daarvoor drie stukken had, is voor Theo niet meer dan bijzaak: “Die stukken werkten helemaal niet samen!” Groot was zijn teleurstelling dat zijn aanval niet doorsloeg en de partij in remise verzandde, terwijl zijn teamgenoten een zucht van verlichting slaakten… (4½-2½)

Het spel van Henk is hier al menigmaal geprezen en we doen dat nu nog een keer: altijd geconcentreerd achter het bord en meestal urenlang, uiterlijk onbewogen, loerend op ieder kansje, moreel ijzersterk en verschrikkelijk ‘balvast’. Veel tegenstanders komen best redelijk te staan, maar dat deert onze Henk totaal niet: zij die weten, haasten niet. Hij wacht tot de afzwaaier komt. Die kwam nu in de vorm van een kwaliteitswinst voor de tegenstander, maar dan wel ‘winst’ tussen aanhalingstekens, want Henk had goed gezien dat zijn vrije pionnenduo ondersteund door een paard een glorieuze opmars kon maken. (5½-2½)

Toch nog een ruime overwinning dus, resulterend in een tweede stek, omdat Amersfoort zijn sportieve plicht deed en Dr. Max Euwe 2 versloeg.

Topscorer bij ons (en waarschijnlijk ook van geheel 3B) werd Kees Nederkoorn met 6½ uit 7 (of eigenlijk 7½ uit 8, omdat de stoel van zijn tegenstander in Enschedé onbezet bleef, ongetwijfeld uit diep respect).