|
De ontmoeting tussen SV Lonneker
en SVD gaf een aardig verschil te zien in de mores der generaties. In het team
van Lonneker zitten zes jeugdige spelers die elkaar de godganse middag zo
ongeveer na elke zet aanmoedigen met high-fives, vuistgroeten, duidelijk
hoorbare aanmoedigingen, zo van ‘je pakt hem, hè!’, jeugdoverleg over een
remiseaanbod, etcetera. Het leek me onbegonnen werk om er iets van te zeggen en
bovendien ga je je dan echt een ouwe zak voelen. Het optreden van de
wedstrijdleider gaf ook al weinig hoop. Een aardige man, daar niet van, maar om
nou in tijdnood aan een van de spelers (toevallig iemand van de thuisspelende
vereniging) aan te bieden de notatie van de zetten voor zijn rekening te nemen,
is een wel erg vrijmoedige opvatting van zijn dienende rol.
Goed, genoeg gezeurd, het was een leuk en spannend middagje daar in Lonneker en
de sfeer was eigenlijk opperbest. Spannend was het ook en de 4-4 was een
redelijk eerlijke uitslag.
Theo had zich goed voorbereid op zijn tegenstander. Beiden haastten zich zo zeer
om de ander te laten zien dat ze nog in hun voorbereiding zaten, dat ze er pas
na 10 zetten achter kwamen dat de koningen en dames vanaf het begin op verkeerde
velden stonden. Uit mijn inleiding had u al begrepen dat artikel 7.1a in het
uiterste oosten van Nederland niet van kracht is. Ik onthoud me overigens van
een oordeel over de partij. Theo vond dat hij gewonnen had gestaan, maar heeft
de schijn van de uitslag tegen.
Kees stond beter, bedierf de boel en bood maar remise aan. De uitkomst van het
reeds genoemde jeugdoverleg leerde dat Jokim moest doorspelen. Op zich was dat
niet zo erg, maar hij maakte de fout door op winst te spelen en dameruil uit de
weg te gaan. Toen had Kees ineens een vrije e-pion die akelig snel naar de
overkant spurtte.
De partij van Marino was een waar spektakelstuk. Fritz moet uitkomst brengen of
en hoeveel bootjes er gemist zijn en door wie dan wel. De partij eindigde in
herhaling van zetten.
Henk kreeg twee maal remise aangeboden en sloeg dat een keer te veel af. Het
moet gezegd dat zijn tegenstander bekwaam de partij deed kantelen, bijna op
Henkiaanse wijze…
De sukkel-van-de-dag-award is gewonnen door John. Hij kwam goed uit de opening
en dacht met de bekende truc 1. Pc3-d5, Da5xd2 2. Pd5xe7+, een belangrijke pion
te winnen, om er bij het uitvoeren van de schaakzet achter te komen dat zijn
tegenstander de f-toren (en niet de a-toren) naar c8 had gespeeld, hetgeen dus
na 2. …, Kg8-f8 een stuk kostte.
Uw reporter won eindelijk weer eens een potje en eigenlijk ging het vanzelf, met
zwart nog wel. Dan begrijp je niet waarom je het hele vorige seizoen hebt zitten
knoeien.
De partij van Sander was lastig te taxeren. Zijn tegenstander offerde een pion,
kreeg daar zeker compensatie voor, maar het leek er toch verdacht veel op dat
Sander ergens iets gemist moest hebben. Toen Melle Edens de gevaarlijke vrijpion
op d7 onschadelijk kon maken, was het in ieder geval remise.
Bert speelde een prima pot. Met zwart rolde hij zijn tegenstander achter elkaar
vanuit de opening op.
|