Hoewel, een goede start? Dat gold zeker niet voor Henny Haggeman die al na een uurtje spelen moest opgeven, omdat hij een ‘stap 1’ (Da5+ met winst van een loper op b5) totaal over het hoofd had gezien. De rest van het team moest dus vol aan de bak en dat liep net goed af. Hier en daar had er zelfs wat meer ingezeten. Dat gold in ieder geval voor Henk, die een prachtig stukoffer ‘op termijn’ pleegde met voortdurende aanval op de vijandelijke koning. Helaas beging Henk een onnauwkeurigheid, zodat Zdravko Duvnjak, die zich overigens hardnekkig verdedigde, er met een blauw oog vanaf kwam. Daar moest hij wel een griezelige koningswandel van g8 naar a5 voor over hebben, maar toen zat er niet meer in dan eeuwig schaak. Ook Theo speelde een scherpe partij, waarbij hij uiteindelijk aan het langste eind trok. In tijdnood had Henrik Lösing wellicht nog een remisekans, maar toen die gemist werd was het over en sluiten. Kees verloor en dat mag in de krant, want dat is het gehele voorgaande seizoen niet gebeurd. Hij speelde een wisselvallige partij, waarin hij zeker niet slechter stond, maar een onnauwkeurigheid

dwong hem een stuk tegen 3 pionnen te offeren, hetgeen in het eindspel niet genoeg bleek. De gecombineerde aanvalskracht van T+L deed hem de das om. Zelf speelde ik een goede positionele partij, die ik in de tijdnood van mijn tegenstander Gerard Harbers gemakkelijk won. Ook Marino won langs lijnen van geleidelijkheid. Heel goed taxerend zag hij af van pionwinst, maar koos hij voor een afwikkeling naar een toren-paardeindspel, waarin wit onmogelijk de boel bij elkaar kon houden. Sander speelde een verdrietige partij, waarin hij 40 zetten lang zijn best deed om een beetje los te komen. Elke keer als dat een beetje leek te lukken, bleek zijn tegenstander echter voldoende initiatief over te houden. Uiteindelijk werd hij er in het eindspel afgezet. Marius matchwinnaar! Behalve een mooie alliteratie, ook mooi voor de man die er vorig seizoen helemaal niets van bakte, maar nu gelukkig bewees nog steeds goed te kunnen schaken. Een lekker langzaam eindspelletje werd zoals dat heet ‘met vaste hand’ naar een goed einde gevoerd.