Moeder Poelstra, een buitengewoon montere seniore, maakt er een gewoonte van om de wedstrijden tussen Doetinchem en Almelo, die om een of andere reden altijd in haar woonplaats Doetinchem worden verspeeld, met een kort bezoek te vereren. Ze zegt het niet met zo veel woorden – ze blijft innemend beleefd – , maar uit haar gehele houding en licht spottende mimiek blijkt dat ze met schaken (en schakers) niet veel op heeft. Ze stelt ook van die vragen die je onwillekeurig toch met een zekere schaamte vervullen, omdat je in haar visie je tijd wel beter had kunnen besteden. ‘Hebben jullie echt maar één partijtje gespeeld?’ en ‘En als je tegen iemand moet spelen, die je niet aardig vindt, moet je dan daar de hele middag tegenover blijven zitten?’ De laatste vraag werd kennelijk gesteld vanuit het gevoel dat haar zoon het met zijn tegenstander van vandaag niet bepaald getroffen had. Kees voelde dat haarfijn aan en voelde zich geroepen om voor mij in de bres te springen door haar te verzekeren ‘dat ik wel meeval’. Van je teamgenoten moet je het maar hebben. Hoe dan ook, het blijft aan buitenstaanders slecht uit te leggen hoe leuk het is om je bezig te houden met de mooiste onzin die er bestaat en op een mooie lentedag binnen te gaan zitten. Voor ons, schakers, viel er wel degelijk een hoop te genieten. Zwoegen, knoeien, werken, wenen, om een van de mooiste cantates van Bach maar eens te parafraseren. Alle ingrediënten waren aanwezig. Dat Almelo de wedstrijd uiteindelijk won was eigenlijk bijzaak. Voor beide teams leek er weinig meer op het spel te staan. Achteraf bleek Zevenaar echter verloren te hebben tegen het zwak geachte UVS2, waardoor SV Doetinchem bij een overwinning nog volop zou hebben meegedaan voor het kampioenschap.

Kees wist met de witte stukken weinig klaar te maken. Zo op het oog is de partij steeds in evenwicht gebleven met remise als terecht resultaat.

Bij Sander, eveneens remise, kon men zich afvragen of er niet meer voor hem had ingezeten. Het zag er toch redelijk zonnig uit met zo’n pluspion en een best paard tegen een

niet al te beste loper. Nu was hij vooral bezig met dreigingen uit de stelling te halen in plaats van ze erin te stoppen en dat resulteerde in een teleurstellende zetherhaling.

Onze invallers, Gerard en Adri, hadden waarschijnlijk iets te veel respect voor de (KNSB)-tegenstanders. Beiden verloren, maar een beter resultaat was zeker mogelijk geweest. Zeker bij Adri, die in de opening bijna van het bord werd geblazen, maar zich kranig verweerde en zowaar nog winstkansen leek te krijgen ook. Helaas prutste hij een stuk weg. Gerard overwon nooit echt de problemen na een uitgestelde rokade.

De twee teamleiders, Ben en Roel, mochten tegen elkaar. Ben koos een slapski-variant tegen de Aljechin, maar wou toch geen remise. Tegen de tijdcontrole overzag hij een grap. Volgens Marino, onze schaakdocent, heet het thema ‘jagen, richten, batterij’. Het zal, maar ik kwam gemakkelijk aan mijn punt. Ben werd door zijn teamgenoot Maurice uitgemaakt voor ‘kneus’. Inderdaad, van je teamgenoten moet je het maar hebben. Winnaars hebben altijd gelijk, dus Ben liet het maar wijselijk zo. Zijn trouwste supporter was er ook niet meer om hem te troosten.

Marino speelde in een egel het thematische d7-d5 en zette daarmee de boel op scherp. Edwin Sarink raakte in deze fase de draad kwijt, verloor een pion en in vliegende tijdnood nog een stuk.

Theo Goossen en Maurice Schippers zorgden voor een waar spektakel. In de opening leek Theo compleet overspeeld te worden, maar de stelling was en bleef zeer complex. Op een gegeven moment leken de kansen gekeerd, maar waar het nou vervolgens weer misging? In ieder geval won Maurice het resterende toreneindspel.

Henk speelde weer eens zijn befaamde en voor mij volledig onbegrijpelijke ‘hoe-maak-ik-mijn-loper-zo-slecht-mogelijk-spel’. Dit maal geen Houdini-achtige ontsnapping, maar een gezonde, zij het benauwde remise.

Webdesign Refresh