DE SCHRIJVER
door Gert-Jan Zonneveld

 

Het gonst al lange tijd van de geruchten binnen de club. Waarom lezen we nooit meer van die geweldige essays van Frans Kuggeleijn op de website? Wat is er aan de hand met onze ‘grote’ rubriekschrijver? De wat oudere leden onder ons herinneren het zich nog wel; hij schreef ‘De Secondant’ zowat compleet vol met zijn prachtige proza. Er vormde zich een rij voor het clubgebouw, om toch vooral de eerste te kunnen zijn om een exemplaar te kunnen bemachtigen! Je trok een extra dag uit om al zijn diepzinnige verhalen te doorgronden. Ook om zijn ongeëvenaarde humor kon je eenvoudig weg niet heen! Wat is daar nu nog van over? Waar is dat allemaal gebleven?

Hij zal zich toch niet teveel in het schaakspel zijn gaan verdiepen? Dat zou zonde zijn, want dan gaat er voor ons een talent verloren! Hij zal toch niet te volwassen geworden zijn en, zoals vele grote schrijvers voor hem, afstand genomen hebben van zijn ‘vroegere’ werk? Nee, dat kan nooit de werkelijkheid zijn, want juist in zijn ongedwongen naïviteit lag juist zijn kracht! Niet iedereen heeft dat talent natuurlijk.

Beste leden, waarom was vroeger toch altijd alles beter? Moeten wij een oproep aan hem doen, om zijn vroege metier weer op te vatten en weer die schrijver te worden, die hij ooit was. Die luis in de pels, waarom wij zo enorm konden lachen!

Nu moeten we het doen met serieuze schrijvers als Roel Evertse, Adri Maranus en Gert-Jan Zonneveld, maar een mens wil toch weleens lachen? En een schaker is toch ook maar een

 

mens? Heus wel, echt waar! Ik zit hier niet te liegen!
Maar hoe benader je een genie, een man met zoveel kwaliteiten? Kan je hem plompverloren een brief of een e-mail schrijven? Kunnen we zijn brievenbus over laten lopen of zijn computer op tilt laten gaan, doordat we hem allemaal tegelijk e-mails sturen?

Ach, hij is allang gewend aan zoveel fanmail! Dat maakt op hem geen indruk meer. Toch moet er een manier zijn om oude tijden te doen herleven, of ben ik alleen maar een dromer?

Was het allemaal wel zo geweldig?? Komt het omdat je ouder wordt en herinneringen vervagen? Waren zijn stukjes wel zo goed? Daar wil je toch niet aan denken? Dat is na zo ’n lange tijd niet meer te achterhalen, toch?

Is het dientengevolge niet wijs om het bij herinneringen te laten en om alles het voordeel van de twijfel te geven en het te koesteren zoals het was?? Je gelooft toch ook graag dat Sinterklaas nog bestaat, toch?

Laten we het toch vooral maar leuk houden, al hoewel ik me er zelf op betrap dat ik wel weer een stukje proza van zijn hand zou willen zien. Durf je het aan Frans???

 
 

Webdesign Refresh