Schaakvereniging Doetinchem
                                                                                                            Opgericht: 29 januari 1908

 

SV Doetinchem 4 - Velp 5 (j)

door Piet-Heyn Sluijter

Nog niet bij Duiven en de eerste zorgen ontstonden al. “Piet, de benzinemeter brandt.” Zorgen om een benzinemeter, terwijl de echte zorgen nog moeten komen... Notabene bij dezelfde persoon. Want was hij niet diegene die de avond spannend, maar vooral lang heeft gemaakt?
Het jeugdteam uit Velp is jong, zeer jong. Zo jong dat zij geen idee hadden welk team zij zelf eigenlijk zijn. Maar van vorig jaar wisten wij nog dat zij al aardig kunnen schaken. Nadat de wedstrijdleider uitleg had gegeven over naam van het team, klasse en andere administratieve zaken, kwam de belangrijkste mededeling: telefoons moeten uit! Bij een overtreding volgt een waarschuwing en daarna onverbiddelijk een nederlaag. Na deze strenge woorden (versterkt door de intonatie, mimiek en algehele voorkomen van de wedstrijdleider) konden we van start.
Jos startte in een razend tempo, net als zijn tegenstander. Er was nauwelijks een minuut verstreken en de eerste tien zetten waren al gespeeld. “Standaard werk” aldus Jos. Dat deze bijna hysterische start geen voorbode was voor de snelheid van de rest van de partij, konden we toen nog niet weten. Rustig verstreken de eerste minuten, toen de zaal plotseling opschrikte van een telefoon, die met veel lawaai afging. Wie was deze onverlaat, die de waarschuwingen in de wind had geslagen? Het enige dat mij als captain door het hoofd schoot, was de angstgedachte dat het iemand van ons team zou zijn. Plotseling was daar de wedstrijdleider weer, klaar om zijn vooraf aangekondigde waarschuwing uit te spreken! Welke woorden zou hij kiezen? Hoe zou hij deze gesticulerend ondersteunen? Een siddering van angst was bijna voelbaar in de speelzaal. Na een vertwijfelde blik, het mompelen van, wat voor een licht excuus door zou kunnen gaan, trok de wedstrijdleider zijn telefoon uit zijn jaszak en met een inmiddels rood aangelopen hoofd werd het toestel tot zwijgen gebracht.
Terug naar de partijen.
Op bord vier had de tegenstander van David inmiddels een handvol stukken cadeau gedaan, als ware het Sinterklaas in hoogsteigen persoon. Dat het jonge mannetje hierdoor van slag was bleek wel uit zijn vlucht die volgde. Plotseling stond hij namelijk op en verdween door de nooduitgang. Zo plotsklaps als hij verdween, was hij ook weer terug! Dit keer komende uit een totaal ander vertrek. Wie is dat manneke nou? Sinterklaas of toch Houdini. Het bleek Sinterklaas te zijn, want na vijf kwartier was het doek definitief gevallen.
Kort daarvoor won de captain op het 3e bord. Na eerst nog even een paard cadeau te hebben gedaan, was het gulle antwoord van de tegenstander (een toren) meer dan genoeg om de overwinning veilig te stellen.
Twee partijen klaar en een 2-0 voorsprong. Niet gek! Genaro op het eerste bord, voegde daar nog een punt aan toe. Waardoor de overwinning binnen was en we alleen nog op Jos hoefde te wachten. Die had zich, samen met zijn tegenstander, duidelijk voorgenomen om een avondje van huis ook met volle teugen te genieten. Want pas tegen 22:30 uur, stond zijn tegenstander op, smeekte zijn teamleider (vader bleek later…) of hij nu eindelijk naar bed mocht, en legde de koning na goedkeuring van de wijze vader op het bord. 4-0 gewonnen en bovenaan in de competitie. Beste teamgenoten van SVD4, de captain is voldaan, trots en in zijn nopjes!
Op de terugweg werd nagepraat over de wedstrijd, maar al snel over de gebeurtenissen in Parijs. Vrijdag de 13e zou nog veel meer horror gaan bieden, dan we toen nog konden vermoeden…
Liberté, égalité, fraternité.