Schaakvereniging Doetinchem
                                                                                                            Opgericht: 29 januari 1908

 

Voor SVD 4 zit de externe competitie er op

door Piet-Heyn Sluijter

Het coulisselandschap als decor voor de laatste kilometers van de reis, bejubeld door Jos, die zich verwonderde dat de rest van het team hier niet maandelijks doorheen fietste, gaf ons de juiste stemming voor de slotavond van de competitie.
De oplettende lezer weet al dat we weer in Almen moesten spelen, waar we de laatste confrontatie onlangs nog hadden gehad. Dit keer niet tegen de mannen van Ons Genoegen, maar een “thuiswedstrijd” tegen de rode lantaarn-dragers uit de ons nabijgelegen vestingstad: Doesborg 3.
Op papier natuurlijk een walk-over waar we ons geen enkele zorgen over hoefde te maken. De opstelling kwam dan ook pas ter sprake toe we Vorden al lang waren gepasseerd. Gasten hebben het in ons team nog beter dan vaste spelers, dus Jelmer had de vrije keuze voor een bord naar zijn gading. De bescheidenheid won het van de ambitie, wat resulteerde in bord 4.
Ook het eerste bord bleek dit keer makkelijk te kunnen worden vergeven. Aangezien Genaro nog andere sportieve verplichtingen had dit weekeinde (de marathon van Rotterdam…) werd hij enigszins gespaard en werd Jos bereid gevonden om de doorgaans taaiste kluif voor zijn rekening te nemen.
Het introverte karakter (…) van de captain, sloot prima aan bij zijn keuze voor bord 3. Waardoor Genaro op het 2e bord zijn kunsten zou vertonen.
Net als de vorige keer werden we bij binnenkomst in Almen als eerste begroet door de kleine kerktoren, welke nog uit de 14e eeuw stamt, en daarmee geheel in harmonie was met de meeste schakers deze avond; oud maar degelijk.
Een van de leden van de ontvangende vereniging Ons Genoegen had een openingswoord voor alle teams uit de 4e klasse E, waar ook nog even terloops enkele dichtregels van oud-inwoner Staring voorbij kwamen. Dit niet geheel toevallig want naast de speellocatie wordt momenteel hard gebouwd aan een heus Staring-museum. Verwachting is dat hierdoor met name in het weekeinde het aantal dorpsinwoners ruimschoots zal worden voorbijgestreefd door enthousiaste Staring-adepten. Zo ver is het nog niet. Voorlopig is er alleen nog maar sprake van een imposante kuil.
Over de wedstrijden kunnen we kort zijn.
Jelmer speelde solide naar de winst, die eigenlijk vanaf de eerste zet geen moment in gevaar is geweest. Omdat de captain een tegenstander trof, welke hij in zijn geliefde Caro Kann, al snel bij het strotje had, was er alle gelegenheid om de verrichtingen van de anderen te volgen ook omdat de tegenstander zich de minuten op de klok wel liet smaken. Genaro gaf al snel een stuk weg. Jammer want de korte rokade was al verhindert bij de tegenstander en op de C-lijn waren twee pionnen achter elkaar gekomen, dus een lange rokade was ook al niet zo fris meer. Dat de dame tegenover Genaro de loper jubelend van het bord pakte begeleid met de woorden: “Net stond hij nog gedekt” maakte het verlies niet bepaald dragelijker. Op dat moment wist zij nog niet, dat zij het geschenk van Genaro ruimschoots zou overtreffen, anders had ze (hopelijk) dit soort verbale frivoliteiten wel ingeslikt.
Traditiegetrouw is Jos meestal snel verwikkeld in een complexe stelling, waar hij af en toe zelf het spoor ook wat bijster lijkt te geraken. Deze keer zeker niet. Vlotjes combineerde hij de tegenstander in het defensief. Helaas kwam er uit onverwachtse hoek een ongenode gast binnenvallen. Waardoor de solide defensie als een kaartenhuis ineen zakte en de partij voorbij was.
  Dit gebeurde pas nadat de tegenstander van Genaro haar dame ongegeneerd had aangeboden. Ondanks dat het een dame was met veel plastic op de botten, sloeg Genaro dit uitdagende uitstapje niet af. Tenslotte waren we ver van huis en kon hij zich dit soort bevallige uitspattingen wel permitteren.
Zou de tegenstander van Genaro uit medelijden hebben gehandeld? Goed mogelijk. Want kort daarvoor had de captain, in een duidelijk gewonnen stelling, waarbij de verdediging van de tegenstander verpulvert was en enkele pionnen vanaf de zijlijn hoofdschuddend toekeken naar de verrichtingen van de andere stukken, plotseling een kleine uitval in zijn linker hersenhelft. Daar waar doorgaans ratio en analyse bij de captain naar behoren worden aangestuurd, was er een kortstondige hapering. En precies in dat moment plaatste hij zijn dame pontificaal in de diagonaal van de loper van de tegenstander. Deze was zo verbouwereerd dat hij het stuk enige minuten onaangeroerd op het bord liet staan, waarschijnlijk met de angst voor een soort alles vernietigend schoonheidsoffer, om de vlekkeloos verlopende partij een passend slotstuk te geven.
De captain was zo van slag door wat zich voor zijn eigen ogen had voltrokken, dat hij de gehele terugweg verzandde in cynische en sarcastische monologen, waarbij dierbaren, teamgenoten en natuurlijk hijzelf schaamteloos geschoffeerd werden.
De angst van Jos voor een minder toerekeningsvatbare chauffeursrol, van de gevallen captain, kwam plotseling tot uiting in een scherpe opmerking, waarbij gevraagd werd om de aandacht naar de rijstijl te verplaatsen in plaats van het niets en niemand ontziende, in zichzelf gekeerde relaas.
Na deze bewogen avond beloofde de captain plechtig om het verslag een dag later te maken, in de hoop dat de meeste emoties dan wat tot bedaren zouden zijn gekomen.
Terugkijkend op een zeer interessant seizoen wil ik graag nog een aantal zaken benoemen:

• Hartelijk dank voor alle invallers, die onze teamprestatie tot ongekende hoogtes hebben doen laten stijgen, hulde!

• We zijn sterker geworden en gaan volgend seizoen proberen het ereschavot te betreden. Het allerbelangrijkste dat daarvoor nodig is, is een langer uitgerekte concentratieboog. Niet in de laatste plaats bij de captain…

• De sfeer was altijd zeer plezierig, het is voor ons allemaal hobby en juist daarom zo belangrijk, klasse mannen!

• Dank voor ieders inspanningen om het team elke keer weer vol goede moed, met een opperbest humeur en veel strijdlust de wedstrijden aan te gaan.

Met gepaste trots op jullie en de belofte om mijn tekortkomingen als captain verder te ontwikkelen, ben ik jullie graag volgend jaar weer gedienstig.
Neem de nodige rust, maar blijf wel in verbinding met dit goddelijke tijdverdrijf, zeker tijdens de Frans Kuggeleijn Memorial.

Gegroet en tot binnenkort,

Uw captain, gepassioneerd liefhebber en teamgenoot Piet.


  SV Doetinchem 4  

-

Doesborgh 3   2 - 2
1 Jos Welling 975 - Joop Crooij 1455 0 - 1
2 Genaro Ampie Salazar - - - Joke Anzion - Dekkers 1307 1 - 0
3 Piet-Heyn Sluijter 964 - Eric Visser 1097 0 - 1
4 Jelmer van der Zaag - - - Frank van der Rijst 1071 1 - 0